این اواخر بعضی هلشون خیلی اذیت می کنن.. آزارشون وقتی به اوج می رسه که روی حال اثر می ذارن، زمان رو دگرگون می کنن.. آینده رو به هم می ریزن و مسیر زندگی رو عوض می کنن .. و گاه دیگران رو هم آزار می دن... اینجاست که تو مسئولی؛مسئول رنج دیگران..!

تیک تاک..تیک تاک.. دیگه کافیه باید به عقب برگردیم.. به سرچشمه... تاک تیک تاک تیک!

" - من خوشم نمیاد کسی که به اصلاخ دوست منه هر بار پای یکی رو وسط بکشه.. یه بار *****..یه بار*** یه روز  **** خسته شدم.. همه چی تمومه!"

" - من نمی خوام بخونم... اصلا خوشم نمیاد امسال برم.. سال دیگه.. من دلم نمی خواد کی رو باید ببینم؟! دوست ندارم جایی باشم که بقیه با من فرق دارن!"

تاک تیک.. تاک تیک..

سیاهی ..تباهی، فلاکتو بدبختی! بعضی چیزا رو می تونی سر و سامون بدی. بعضی ها رو هم می تونی ماستمالی کنی. به خاطر بعضیهاشون می تونی عذر بخوای. از بعضی ها می تونی برگردی و دیگه تکرارشون نکنی.. اما.. بعضی از موارد رو نمی تونی کاریشون کنی.. خوب یا بد به پات نوشته شده.. اش کشک خاله ست دیگه!

هیچ جور نمی تونی بهشون ماست بمالی و سفیدشون کنی... نمی تونی برگردی و اصلاحشون کنی .. نمی تونی برگردی و دوباره  امتحان بدی.

تموم شد.. زمان برگردانی هم در کار نیست..تنها یه راه مونده: پشیمانی!!

Game Over!

خوش آمدی بدانجا که زمان می ایستد

هیچ کس نمیرودوهیچ کس ندارد خواسته ای

ماه کامل است وگویی هرگز دگرگون نخواهد شد  

هرشب فقط یک خواب میبینی 

میبینم در خواب آزادی مان را از دور 

که نباشد در بسته ای؛ که ندارد پنجره ای میله 

ونباشد چیزی که ذهنم را زخم خورده کند

ترانه ها و یاد ها

من از لبان مست تو

ترانه ها شنیده ام

در آن کلام دلنشین

ز جویبار عشق تو

سروده ها چشیده ام

نه گلشنی به سر شود

نه باغ و بوی عطر گل

چرا که از نگاه تو

شراره ها کشیده  ام

دریغ از اینکه می رود

زمانه از نیام من

آهای ... بی خبر بیا

که در غروب عشق تو

چه درد ها کشیده ام

حدیث گریه ام نشد

صلای صلح و جور تو

نگاه کن در آینه

ز چشم بیقرار خود

چه اشک ها چکیده ام

طریق رندی ام نشد

مرا به عهد ها وفا

کجاست سر نهم به ره

کزین خطر به جان خود

چه زجر ها کشیده ام

هلا... نگار دلنشین

چه درد بیکرانه ای

زمان رفتن تو زد

شراره بر وجود من

زعشق ها ،فسانه ها

سلام بر ترانه ها

سروده ها و یاد ها

سلام بر سپیده ی طلیعه ها

از اینکه می روی سفر

شکسته بال و در خطر

سفر بخیر همسفر

بدان که در فراق تو

به انتظار دیدن ستاره ها نشسته ام

هنوز بر لبان من

ترانه های  مست توست

سروده  های قلب من

ترانه های عشق توست

بیا ببین که در میان آسمان

چه نقش پر شراره ای

ز عشق تو کشیده ام

آهای همسفر ببین

تو را به آسمان دیده ام کشیده ام

کسي که دلش را به بند بکشد جانش را آزاد کرده است. فريدريش ويلهلم نيچه

ترانه ها و یاد ها

من از لبان مست تو

ترانه ها شنیده ام

در آن کلام دلنشین

ز جویبار عشق تو

سروده ها چشیده ام

نه گلشنی به سر شود

نه باغ و بوی عطر گل

چرا که از نگاه تو

شراره ها کشیده  ام

دریغ از اینکه می رود

زمانه از نیام من

آهای ... بی خبر بیا

که در غروب عشق تو

چه درد ها کشیده ام

حدیث گریه ام نشد

صلای صلح و جور تو

نگاه کن در آینه

ز چشم بیقرار خود

چه اشک ها چکیده ام

طریق رندی ام نشد

مرا به عهد ها وفا

کجاست سر نهم به ره

کزین خطر به جان خود

چه زجر ها کشیده ام

هلا... نگار دلنشین

چه درد بیکرانه ای

زمان رفتن تو زد

شراره بر وجود من

زعشق ها ،فسانه ها

سلام بر ترانه ها

سروده ها و یاد ها

سلام بر سپیده ی طلیعه ها

از اینکه می روی سفر

شکسته بال و در خطر

سفر بخیر همسفر

بدان که در فراق تو

به انتظار دیدن ستاره ها نشسته ام

هنوز بر لبان من

ترانه های  مست توست

سروده  های قلب من

ترانه های عشق توست

بیا ببین که در میان آسمان

چه نقش پر شراره ای

ز عشق تو کشیده ام

آهای همسفر ببین

تو را به آسمان دیده ام کشیده ام

You walked lightly into my life capativating and lovely

To my my minde,at first I never cared who you were

Now I don’t know who I am without you

You kissed me

I felt my world change

You held me

I heard my heart awaken

You loved me

And my soul was born a new

You walked lightly into my life

Now my heart knows who you are

And with every breath

And every step

I take down lonely roads

Your hand is my staff

Your voice is my guide

Your strength is my shelter

You're passion my awaken

You walked lightly in to my life

And my pain

You took as your own

And all my fears

You cast into the sea all my doubt

Lost in your eyes

You walked lightly in to my life

And no matter if you choose

to stay or go

My life is forever changed

Just because you loved me

For a moment

I choose to love you

For the rest of mine

Solituda   تنهایی

 

Regret flows from the depths of my soul
With the strength of a flood
I have held these gates shut for too long
And though tormenting, they should not be stopped.

The thought of your anguish
Even as I write to you now
Stops my heart cold
As well it should

What I see in front of me
Is a painting of our love
Its most thoughtful brushstrokes
Mottled by hurried abstraction and inattention

A person who had not seen this masterpiece created
Might think it to be refuse and pass it by unknowingly
Letting be obscured the deep beauty of its many scenes
By layers of the tarnish of mistreatment

But as the painter
I see beyond the dark smears
To recall the hours that I attended to the details
And wonder how I could let it become so discolored

The painting that took me my life to create
Has lost its divinity in my careless treatment
And even if I were to refine it
I fear you would always see it as it is today

So today I paint a new masterpiece
One inspired by the muse of respect
A work that you can love through our old age
One that you will look to each day for inspiration

This one will take some time
As I want my brushstrokes to be carefully placed
I need to move steadily to ensure that this time,
My art represents my dream

This is my opus
Don't judge me on my past works
As I have never before had so much skill and inspiration
And never before have I wanted to please you as I do today

With you and my children as my muse
I will paint for you a lifetime
A portrait of devotion and friendship
A panorama of passion and admiration

All I ask is that you gaze upon it with an open heart
And you shall unquestionably love me again

- Daryl R. Swensson -

زندگی‌نامه

Love Will Wait

Lying here alone with you
So able to be free
How easy it would be
To give you all of me

I'm closer to you now
Closer than I have ever been before
As my body starts to give it all
My heart stops to be sure that

Love Will Wait
More than just a minute
I'm telling you that
Love Will Wait
It holds what lies within it
And time will only help us grow
And when we let these feelings go
Waiting there will be love

I feel the ticking of your heart
It's beating so close to mine
Still I don't want to go too far
Until I know that it's right

Someday when we explore
When we explore the world that's yet unknown
The beauty of it will be worth
The patience that we've shown

We've both been there before At times too blind to see That love will wait...
(Love Will Wait) And when I open up my eyes I see your face still smiles
That's when I know that

I love you with a permanence
That endures the passing years

I love you with a joyfulness
That subdues all doubts and fears

I love you with an honesty
That was born within my heart

I love you with the calm belief
That we will never part

I love you with a confidence
No earthly force can sever

I love you with the certainty
That I’ll cherish you forever

I love you with the humbleness
Of one who has been blessed

I love you with the reverence
Of all that word suggests

I love you with a fervor
That time cannot reverse

I love you with the truest love
That poets put to verse

سهم من من که دارم به جمال تو نـــظر فرهاد در دلم نیست تمنای دگر چون فرهاد آن چنان محو تماشای جمالت شده ام که ندارم دگر از خویش خبر چون فرهاد از سر راه تــــو گــــر کــــــوه بود بر دارم عشق یعنی گذر از کوه خطر چون فرهاد بر سر خوان تو هر چند کریمی ای دوست سهم من نیست بجز خون جگر چون فرهاد لـــب شــــیرینت اگر روزی خسرو نشود چه کند گر نزند تیشه به سر چون فرهاد

برق نگاه روزی که مرا بر گل رویت نظــــــر افتاد احساس نمودم که دلم در خطر افتاد تا چشم من افتاد به گلبرگ جمالت زیبایی گلهای بهار از نــــظر افـــــتاد می خواستم از چشم تو محفوظ بمانم کز برق نگاه تو به جانــــم شــــرر افتاد گفتم نشـــــود راز دلـــــم فـاش ولیکن دل خون شد و از پرده چشمم بدر افتاد هر کس که شراب از خم چشمان تو نوشید مخمور نگــاه تــــو شــــد و بی خــــبر افتاد گـــنجینه اســـــرار ازل بود دل مـــن امروز اگر پیش تو بی سیم و زر افتاد خسرو به هوای لب شیرین تو بر خاست برخاست ولی مثل مگس در شـکر افتاد جز عشق نیست مثل آهو می کشد گردن ولی رم می کند با رمـــــیدنهای خــــود از عمر من کم کند می نهد بر شتانه های خسته ام بار نگاه بار سنگینی که پشت کوه را خم می کند گرچه می ریزد شراب از چشم های مست او کاسه صــــــبر مـــــرا لـــــبریز از غم می کند با رقیبان می نشــــیند بـــاده نوشی می کند چون مرا می بیند از غم چهره در هم می کند بس که دور از چشم هایش سوگواری کرده ام هر که می بیند مـــرا یــــــاد از محرم می کند در عبور از لحظه های زندگی جز عشق نیست آن که اســــــباب غـــــم ما را فراهم می کند

یه شعر بسیار زیبابراتونگذاشتم امیدوارم خوشتون بیاد

When I Saw Your Eyes

When you came to your door tonight,
And your beautiful eyes gazed at me
From the darkness within,
The world around me came to a stop,
For just a few seconds,
As I saw the love from within you.

You looked at me with your warm smile,
Your black hair around your face,
And whispered softly, "hi baby",
And once again,
I was at your mercy.

For when you look into my soul
And I hear the sound of your sweet voice,
My heart opens to you my love,
With all of my dreams now fulfilled.

I never knew that a love like this
Could ever exist,
A love that consumes me,
A love so powerful,
And so overwhelming,
That I fear if I were without it,
My heart would no longer have a meaning
To its existence,
For the love that flows through it now,
Is what keeps me alive,
Keeps me whole.

As I gaze into your eyes my love,
Down into the depths of your very being,
I can see the love you feel for me,
A love as strong as my own,
A love that fills me so full of emotion,
So full of hope for the future,
That I pray I will spend the rest of my days,
Gazing into your eyes.

- Jim Caspary

شب و هوس

در انتظار خوابم و صد افسوس
خوابم به چشم باز نميآيد
اندوهگين و غمزده مي گويم
شايد ز روی ناز نمي آيد
چون سايه گشته خواب و نمي افتد
در دامهای روشن چشمانم
می خواند آن نهفته نامعلوم
در ضربه هاي نبض پريشانم
مغروق اين جوانی معصوم
مغروق لحظه های فراموشی
مغروق اين سلام نوازشبار
در بوسه و نگاه و همآغوشی
مي خواهمش در اين شب تنهايی
با ديدگان گمشده در ديدار
با درد ‚ درد ساكت زيبايی
سرشار ‚ از تمامی خود سرشار
مي خواهمش كه بفشردم بر خويش
بر خويش بفشرد من شيدا را
بر هستيم به پيچد ‚ پيچد سخت
آن بازوان گرم و توانا را
در لا بلای گردن و موهايم
گردش كند نسيم نفسهايش
نوشد بنوشد كه بپيوندم
با رود تلخ خويش به دريايش
وحشي و داغ و پر عطش و لرزان
چون شعله هاي سركش بازيگر
در گيردم ‚ به همهمه ی در گيرد
خاكسترم بماند در بستر
در آسمان روشن چشمانش
بينم ستاره های تمنا را
در بوسه های پر شررش جويم
لذات آتشين هوسها را
می خواهمش دريغا ‚ می خواهم
می خواهمش به تيره به تنهايی
می خوانمش به گريه به بی تابی
می خوانمش به صبر ‚ شكيبايی
لب تشنه می دود نگهم هر دم
در حفره های شب ‚ شب بی پايان
او آن پرنده شايد می گريد
بر بام يك ستاره سرگردان

خیانت

دلواپس و بی تابم
باز امشبم بی خوابم
ازت خبر ندارمو
تا خود صبح بیدارم
حس خوبی ندارم
چشام همش به ساعته
می پرسم این چه حسیه
یکی میگه خیانته
گوشی رو بردار تا صدات
یه ذره ارومم کنه
این نفسای اخره
دلم داره جون می کنه
همش دارم فکر می کنم
دست یکی تو دستته
دارم می میرم ای خدا
فکر می کنم حقیقته
دلواپس و بی تابم
باز امشبم بی خوابم
ازت خبر ندارمو
تا خود صبح بیدام
حس خوبی ندارم
چشام همش به ساعته
می پرسم این چه حسیه
یکی می گه خیانته
گوشی و بردار تا صدات
یه ذره ارومم کنه
این نفسای اخره
دلم داره جون می کنه
همش دارم فکر می کنم
دست یکی تو دستته
دارم می میرم ای خدا
فکر می کنم حقیقته

--------------------------------------------------------------------------------

سنگ صبور

رفیق من سنگ صبور غمهام
به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم
چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونمو دلزده از لیلیا
خیلی دلم گرفته از خیلیا

نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست موندی و راه چاره نیست

اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست

اگر بیای همونجوری که بودی
کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده
هر کی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه
هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشقو امید
همیشه محتاجه به نور خورشید

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست

اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست موندی و راه چاره نیست

عشق هزار ساله

 کیست که از دو چشم من در تو نگاه می کند
 اینه ی دل مرا همدم آه می کند
 شاهد سرمدی تویی وین دل سالخورد من
 عشق هزار ساله را بر تو گواه می کند
 ای مه و مهر روز و شب اینه دار حسن تو
 حسن ، جمال خویش را در تو نگاه می کند
 دل به امید مرهمی کز تو به خسته ای رسد
 ناله به کوه می برد شکوه به ماه می کند
 باد خوشی که می وزد از سر موج باده ات
 کوه گران غصه را چون پر کاه می کند
 آن که به رسم کجروان سر ز خط تو می کشد
 هر رقمی که می زند نامه سیاه می کند
 مایه ی عیش و خوش دلی در غم اوست سایه جان
 آن که غمش نمی خورد عمر تباه می کند

بر آستان وفا کجایی ای که دلم بی تو در تب و تاب است  چه بس خیال پریشان به چشم بی خواب است  به سکنان سلامت خبر که خواهد برد  که باز کشتی ما در میان غرقاب است  ز چشم خویش گرفتم قیاس کار جهان  که نقش مردم حق بین همیشه بر آب است  به سینه سر محبت نهان کنید که باز  هزار تیر بلا در کمین احباب است ببین در اینه داری ثبات سینهی ما  اگر چه با دل لرزان به سان سیماب است  بر آستان وفا سر نهاده ایم و هنوز  اگر امید گشایش بود ازین باب است  قدح ز هر که گرفتم به جز خمار نداشت  مرید ساقی خویشم که باده اش ناب است  مدار چشم امید از چراغدار سپهر  سیاه گوشه ی زندان چه جای مهتاب است  زمانه کیفر بیداد سخت خواهد داد  سزای رستم بد روز مرگ سهراب است  عقاب ها به هوا پر گشاده اند و دریغ که این نمایش پرواز نقش در قاب است  در آرزوی تو آخر به باد خواهد رفت  چنین که جان پریشان سایه بی تاب است

بر سنگ چشم او

 بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من
 وز لهیب آرزویی روشن و خوش تاب
شعله می افراشت
وینک از خکستری پوشیده
 کز وی جز خموشی چشم نتوان داشت
می چکد اشک نگاهم تلخ
می چکد اشک نگاهم نیز در آن جام زهرآگین
کز شرنگ بوسه لبریز است
وز فسونی تازه می خواند مرا هر دم که
 بازآ این چه پرهیز است
وز نهیب گور سرد چشم او
کاندر آن هر گونه امیدی فرو مرده ست
پای واپس می نهم
 بی نیاز بوسه ای پرشور
کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند
بی نیاز از خنده ای دلبند
کز فسونی تازه می جوشد در آن آواز
 می چکد اشک نگاهم باز
بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من
 وینک از خکستر اندوه پوشیده ست
 در میان این خموش آباد بی حاصل
 در سکوت چیره این شام بی فرجام
می چکد اشک نگاهم بر مزار دل
 می سراید قصه درد مرا با سنگ چشم او
با غمی کاندر دلم زد چنگ
 وز پلاس هستی ام بگسیخت تار و پود
می رود می گویمش بدرود
وز نگاه خسته و پژمرده چون مهتاب پاییز ملال انگیز
می گذارم بر مزار آرزوهایم گلی ویران
یادگار آن امید گم شده آن عشق یادآویز

می خواهم از تو بشنوم

می خواهمت سرود بت بذله گوی من
 روی لبش شکفت گل آرزوی من
 خندید آسمان و فروریخت آفتاب
 در دیه امیدم باران روشنی
جوشید اشک شادی ازین پرتو افکنی
بخشید تازگی به گل گلشن شباب
می خواهمت شنفتم و پنداشتم که اوست
پنداشتم که مژده آن صبح روشن است
 پنداشتم که نغمه گم گشته من است
 پنداشتم که شاهد گمنام آرزوست
خواب فریب باز ز لالایی امید
 در چشم آزمایش من آشیانه ساخت
نای امید باز نوای هوس نواخت
باز بز برای بوسه دل خواهشم تپید
 می خواهمت شنفتم و دنبال این سرود
 رفتم به آسمان فروزنده خیال
 دیدم چو بازگشتم ازین ره شکسته بال
این نغمه آه نغمه ساز فریب بود
می خواهمت بگو و دگرباره ام بسوز
 در شعله فریب دم دلنشین خویش
 تا نوکم امید شکیب آفرین خویش
 آری تو هم بگو که درین حسرتم هنوز
پایان این فسانه ناگفته تو را
 نیرنگ این شکوفه نشکفته تو را
 می دانم و هنوز ز افسون آرزو
 در دامن سراب فریبننده امید
 در جست و جوی مستی این جام ناپدید
 می خواهم از تو بشنوم ای دلربا بگو